Fór út í Fossvogskirkjugarð á sunnudagskvöld að heimsækja nokkra aðila sem ég hef ekki séð í langan tíma. Kosturinn við það að svona margt gerðist á sama tíma er sá að allir eru geymdir á sama stað. Gekk í nokkra hringi og sönglaði aðeins með lögunum mínum. Góð losun. Þurfti á almennilegri losun að halda. Mér til furðu þá logaði kerti við legsteininn okkar. Líklega ekki sá eini sem kíkir við.
Er búinn að vera í frekar leiðinlegri sálarkrísu þessa dagana. Mjög krefjandi og flókin aðstaða sem ég lenti í. Eða setti sjálfan mig í satt að segja. Veit ekki alveg hvernig ég hef átt að snúa mér og hvað rétt sé að gera. Er búinn að ákveða það núna þó ég sé ekki neitt sérstaklega ánægður með það. Langtímaávinningurinn fyrir sjálfan mig hlýtur að liggja í því að vera samkvæmur sjálfum mér og fylgja því sem ég tel vera rétt eða heiðarlegt. Til skamms tíma býður það upp á vanlíðan og vangaveltur um mismunandi þróun miðað við aðrar aðgerðir. Það verður að hafa það, ég á 4 svefntöflur eftir.
Hef mikið verið að hlusta á þetta lag með Chevelle í krísunni og mun líklega tengja það við hana seinna meir. Ágætt að binda minningar við lög. Ef sjúkdómur er að hrjá lífið, þá hefur tónlist alltaf verið ágætis meðal fyrir mig á meðan hann gengur yfir. Þetta lag er um lokun. Ég stend frammi fyrir einskonar lokun. Þó hún sé kannski ekki eins þröngvuð, óvænt og endanleg lokun eins og sú sem átti sér stað í tilfelli þeirra sem hvíla í kirkjugarðinum, þá er samt sem áður ákveðinn endanleiki í henni. Munurinn er kannski sá að ég get ekki séð aðilana í kirkjugarðinum eða talað við þá aftur. Þeir tóku heldur ekki meðvitaða ákvörðun um að hverfa frá.
Þetta lag er ekki fyrir alla. En það er nóg að það sé fyrir mig.
Ætla að túlka það á minn hátt. Fyrir mér er þetta lag í rauninni þrískipt.
Breathe, trust, bless me and release
Climb, hard, or never be seen
Closed off, rescue to breathe
Just bless me
Two sided time,
Your rebirth can't hurt,
Branch out behind, the pain
Fyrsta erindið er ringulreiðin, þessi örvænting sem maður upplifir þegar högg skellur á manni, einhver höfnun. Á maður að reyna að sannfæra hina manneskjuna á meðan tækifærið er til staðar eða á maður að fela sig og kveljast einn? Breytir það einhverju?
Á svona tíma hættir heimurinn að hreyfast eins lengi og þú leyfir honum það, á meðan aðrir halda áfram sínu daglega lífi. Koma svo, bæði fortíð og framtíð í boði. Leitaðu annað en í sársaukann, t.d. forðast hluti og minningar tengdar manneskjunni, og byrjaðu upp á nýtt. Það getur ekki verið alslæmt.
Closure has come to me, myself
You will never belong to me
Closure has come to me, myself
You will never belong to me
Viðlagið er lokaniðurstaðan í ferlinu. Ég hef fengið lokun, ég mun aldrei fá þig. Misskilningur í gangi þar til það er sungið í lokin finnst mér.
Had to turn, lay down
Your sting of disease
Phase you out, should've seen this coming
Go on confusing the soul
Hold my breath till you rupture
Three days aside,
Your rebirth can't hurt,
Branch out behind, pride
Annað erindið er það sem tekur við af ringulreiðinni. Ásökun, reiði, biturleiki, vonleysi. Ert farinn að taka þessu persónulega. "Þú ert eitruð og ert að rugla í sálinni á mér", "Hefði átt að sjá þetta fyrir", "Geturðu ekki bara fokking horfið". Ert ennþá í afneitun yfir því sem er að gerast þó að reiðin sé til staðar.
Næsta skref, ekki hugsa um stoltið. Fuck it. Einhver hafnaði þér, það gerist fyrir 50% af fólki í hvert skipti sem það eiga sér stað sambandsslit af einhverju tagi. Það er enginn að hlæja. Þú þarft að horfa fram á veginn hvort sem er, dílaðu við þetta.
Like a leech
I hold on as if we belonged
To some precious pure dream
Cast off, you've seen what's beneath
Now, fail, me
Forget closure (x4)
Í þriðja erindinu erum við komin á versta partinn. Þú ert að bösta afneitunina sem þú glímir við. Þú áttar þig á því að þú ert hálfpartinn að leita að manneskjunni út um allt eða hugsandi of mikið til hennar. Átt kannski minjagripi, ferð á sömu staðina, hlustar á lögin ykkar eða hvernig sem þú vilt tengja. Heldur upp á þessa hluti og heldur þar af leiðandi í vonina um að það verði aftur eitthvað meira á milli ykkar. Þér var hent í burtu eftir að manneskjan sá hvað þú hafðir að geyma og bjóða, en samt viltu ekki sleppa henni á móti? Vilt ekki viðurkenna lokun eða fá lokun. Á meðan þú getur það ekki ertu fastur.
Closure has come to me, myself
You will never belong to me (No)
Closure has come to me, myself
You will never belong to me, to me, no
Held að síðasta viðlagið, hvernig það er sungið, sé þegar reality hits. Þú veist að þú varst í afneitun, varst ekki tilbúinn að sleppa takinu alveg. Það var smá vonarglampi falinn innra með þér sem þú þurftir að slökkva. Eflaust ljúfsárasti parturinn í ferlinu, því hér sleppirðu manneskjunni og öllu sem henni fylgdi... hvort sem það var fortíð eða framtíð. En í staðinn færðu að halda áfram með þitt eigið líf. Í rauninni lokun, sem virðist vera erfiðasti parturinn. Lokun gagnvart sjálfum þér.
Kannski svolítið augljóst að sálarkrísan mín snérist ekki um gengi handboltalandsliðsins. Algengt vandamál í raun, m.a.s. Bow Wow á lag sem maður tengir við um sama vandamál. Ég var svona fram og tilbaka með þessa færslu. Er ekki illa staddur í lífinu þó þetta hafi farið illa í sálina hjá mér. Var í rusli yfir þessu ef ég er hreinskilinn. Aðgreini þó kvennavandamál frá öðrum vandamálum eins og ég get. Kannski ekki alltaf svart og hvítt. Partur af vandamálinu var sá að maður var að opna og loka þessu aftur, sem hjálpar engum. Að minnsta kosti ekki mér. Ofan á það voru aðstæður full flóknar. Algjör vefur.
Ég er svona hægt og rólega að loka þessu gagnvart sjálfum mér núna. Gekk ekki vel til að byrja með. Ég var að streitast aðeins á móti sjálfum mér. Partur á leið áfram, annar partur í andstæða átt. Fáránlegt hvernig svona aðstæður kippa undan manni fótunum. Lenti í fáránlegu atviki í gærkvöldi þar sem þetta hafði áhrif á annan faktor í lífinu. Eiginlega einhverju sem ég bjóst ekki við að lenda í. Sýnir manni að það sem Dennis Rodman gerði í körfunni er ekki lausnin fyrir alla. Sumt þarf að taka út í einsemdinni með góða tónlist í lappanum.
Núna endurstilli ég miðið á kíkinum og horfi á stóru myndina. Kate Beckinsale er ennþá þarna úti.
later
