Þórsmörk
Þá er komið að því að segja frá síðustu helgi. Þetta byrjaði allt þannig að Boggi talaði við mig á Facebook og spurði hvort ég vildi ekki kíkja með honum að "trússa" í Þórsmörk fyrir Boot Camp hóp sem var að fara að labba yfir Fimmvörðuhálsinn. Að trússa þýðir að keyra með hópnum, hitta hann á leiðinni og gefa honum smá næringu og taka bugaða eða slasaða einstaklinga tilbaka á bílnum. Eftir að hafa hugsað um þetta í gegnum vinnudaginn ákvað ég að slá til.
Ég kíkti því við heima hjá fjölskyldunni eftir vinnu og sótti svefnpoka, tjald og dýnur. Síðan hitti ég Bogga og restina af skipulagscrewinu í Bónus í Árbænum. Það var í Bónus sem ég fékk gælunafnið mitt í ferðinni. Pokastrákurinn.
Við afgreiðslukassann var verið að afgreiða hópinn þegar ég mætti með 3 bónuspoka og byrjaði að raða ofan í þá. Þá horfir Sveinbjörn, skipuleggjandi ferðarinnar, á mig væntanlega hugsandi"Hver í andskotanum er þetta og afhverju er hann að raða matnum MÍNUM í poka??". Þegar ég tók eftir því að hann hafði verið frosinn í svona fimm sekúndur að stara á mig sagði ég "Hæ, ég heiti Óli", tók í höndina á honum og hélt áfram að raða. Eftir það var ég kallaður Pokastrákurinn.
Við lögðum af stað í útkeyrsluna (út úr bænum) um 7 og það má margt segja um ferðina í Þórsmörk. Það má líka segja fátt. En í aðalatriðum þá vorum við Boggi saman í bílnum sem kemur kannski spánskt fyrir sjónir þar sem að við erum miklar andstæður. Hann er leiðinlegur, ég er skemmtilegur. Hann er heimskur, ég er klár. Ég er fallegur og hann er ljótur (vöntun á sterkara íslensku orði til að gera andlitinu á honum skil). En við erum hinsvegar fósturbræður og skemmtum okkur vel saman þó hvorugur okkar viðurkenni það í hópi fólks.
Ég varð hrikalega pirraður á Pringles kassanum sem var alltaf að renna á mig
Boggi níðingslegur
Þjóðvegur 1
Vestmannaeyjar eru ekki fyrir utan vestanvert Ísland heldur sunnanvert
Við vorum óvenju lengi á leiðinni í Þórsmörk þar sem að Eyþór, frændi hans Bogga, var keyrandi á bílnum sem Stebbi gamli ljóti fósturpabbi keypti á kjaraprís um daginn. Bíllinn var nefnilega alltaf að rekast undir og þá stoppaði bílalestin reglulega á leiðinni inn í Þórsmörk. Hvort bíllinn hafi ekki höndlað að vera pakkaður af drasli með níðþunga kerru eða að það hafi verið vankunnátta Eyþórs í akstri veit ég ekki. En ég veit að það er allavega frekar leiðinlegt ef Eyþór, forfallinn bíladellukall eins og restin af fjölskyldunni, kann ekki að keyra. Þá er hann bara eins og ég. Ég keyri hratt og stoppa hratt. Vanalega á öðrum bílum, ljósastaurum eða heimilisdýrum.
Eyþór að útskýra fyrir Sveinbirni að kerran sé vandamálið
Þegar við loksins mættum á svæðið var klukkan eflaust orðin rúmlega ellefu. En það gerði ekkert til. Við vorum öll æst í að tæma bílana, grilla, setja upp sameiginlegu partýtjöldin og tjalda okkar tjöldum. Djöfull var það gaman.
Bílalestin
Það var logn og blíða á leiðinni
Ástu var kalt og Boggi var ljótur
Fyrir neðan þennan skriðjökul var einu sinni lón sem ég fór með Peter Dahlke að. Hann datt smá út í það en lifði af.
Við komum að hörðum jeppaárekstri. Það þarf að fara að breikka vegina í Þórsmörk.
Byrjað að setja upp partýtjöldin
Þarna gáfumst við upp og hættum að setja þau upp
Eyþór langaði í salati hennar Elfu en mátti ekki fá
Við fórum að sofa á bilinu 2.30-3.00 um nóttina í grænni lautu þar sem ég geymi hringinn. Ég vaknaði síðan klukkan 6 vegna þess að ég tók gríðarlegt ofmat og fór að sofa ber að ofan með svefnpokann hálfan yfir mig. Djöfull var mér kalt. Setti á mig húfu og lá í makindum í klukkutíma í viðbót þegar fólk fór að gera sig reiðubúið til brottfarar.
Eyþór var að hugsa mjög sniðugt þarna
Ég var að hugsa mjög dónalegt þarna
Frændurnir að hugsa um góðan stað til að skilja mig eftir á hálendinu
Klukkan hálf átta lögðum við af stað og hittum Boot Camp hópinn í Skógum. Á leiðinni þangað hringdi félagi hans Bogga í hann og sagði honum svolítið fyndið.
Ég var að sjálfsögðu ekki fyrsti kosturinn hjá Bogga sem ferðafélagi í þessa ferð. Ég er einn af tveimur aðilum sem Boggi lítur ranglega á sem vini þannig að þegar vinur númer eitt hætti við að koma með þá talaði Boggi við mig. En vinur númer eitt var búinn að tala um að koma með Bogga í þessa ferð síðan í febrúar og var mjög spenntur fyrir henni. Síðan þegar kom að því að fara þá sagðist hann nauðsynlega verða að beila þar sem að hann vildi hitta stelpu í bænum þessa helgi. Hann hringir síðan í Bogga á laugardeginum og segir að hann hafi talað við stelpuna kvöldið áður og séð hvort hann fengi ekki hitting. Hún sagði honum þá að hún þyrfti að fara snemma að sofa vegna þess að hún ætlaði að fara í ferð Boot Camp yfir Fimmvörðuháls daginn eftir. Við hlógum.
Boggi segir við hann að hann megi endilega keyra bara upp að Þórsmerkurafleggjaranum og að við getum pikkað hann upp þar. Hann hugsar málið í fimm mínútur, hringir tilbaka og segir"Heyrðu Boggi, ég ætla að þiggja þetta boð hjá þér. Nennirðu í alvöru að koma að sækja mig í Reykjavík?". Við hlógum. Vinur Bogga númer eitt kom ekki með í ferðina.
Síðan hlógum við meira, fórum inn í rúturnar hjá Boot Camp fólkinu, létum tölvu með prófílnum af vin hans Bogga flakka og sögðum þessa sögu í kallkerfinu og allir hlógu í sameiningu.
Nei ok, við gerðum það ekki. En það fengu samt fleiri en við að njóta þessarar sögu.
Helga og Brynjar hlógu af sögunni
Þegar við mættum í Skóga heimtaði ég að sjálfsögðu að við myndum fara upp að Skógarfoss og taka nokkrar myndir fyrst við vorum á svæðinu.
Eftir myndatökuna við fossin þá var farið að rigna. Ég og Eyþór fórum í leik við Bogga sem heitir"Tveir inni í læstum bíl og einn úti í rigningunni".
Boggi fékk versta hlutverkið
Þegar við vorum búnir að spila leikinn í svona 20 mínútur þá byrjaði fólk að fara að gera sig klárt í brottför. 24 kílómetrar yfir jökla og hálendi fyrir boot campara og 14 kílómetrar yfir fjallavegi, ár, jökla, snjóbrekkur og fjöll fyrir mig, Bogga og Eyþór.
Boot Camparar ánægðir með rigninguna
Breki, hundurinn þeirra, hljóp fram og tilbaka alla þessa 24 kílómetra
Elfa og Gunnar hlógu bara að 24 kílómetrunum
Sveinbjörn hoppaði jafnfætis upp á þakið og hélt þrumandi ræðu sem bergmálaði frá fjöllunum
Jeppakallarnir til í slaginn
Það kom í fréttunum um daginn að aðalbóndinn á Skógum hafði sett læst hlið fyrir veginn sem liggur upp á fimmvörðuháls. Það fór svo í taugarnar á honum að fólk væri að keyra í gegnum bæinn hans til þess að skoða eldgosið fyrir tveimur árum. Við vorum búnir að fá leyfi í gegnum síma að komast í gegnum hliðið. Aðalvandamálið var því að finna bóndann, því hann svaraði ekki þegar við mættum og enginn vissi hvar hann var. Eftir að hafa ruðst inn á nágrannana og fengið bæði heimasímanúmer og gsm númer náðum við að lokum á bóndann og fengum að opna hliðið. Það var hinsvegar bara einn lykill og við þurftum að skila honum um leið og við fórum í gegnum hliðið.
Boggi: Ok, þið verðið þá pottþétt heima í dag þegar við komum tilbaka er það ekki?
Bóndinn: Jaa, jú, við verðum nú örugglega á svæðinu hohoho
Boggi: Það er ekkert "örugglega". Fjandinn hafi það að ég ætli að vera fastur hinum megin við girðinguna í allt kvöld
Bóndinn: Já þú segir nokkuð
Vondi bóndinn ákvað þá að setja lykilinn á leynistað sem eingöngu hann og Boggi vissu um. Það að nenna að standa í þessu er frekar ótrúlegt. Það hlýtur að vera frekar atburðalítið að lifa svona í sveitinni. Það má þó segja um vonda bóndann að hann hefur gríðarleg völd útaf þessu athæfi sínu. Kannski ekki nauðsynlegt að minnast á það að hann er nú þegar búinn að fá á sig kæru fyrir þetta athæfi, enda á maðurinn ekkert í fjalllendinu eða veginum sem liggur þar um.
Það er hægt að segja að vegurinn sem liggur um fjalllendið geti tæplega kallast vegur. Þetta var meira eins og slóði með stórgrýti, snjó og ám sem jafnvel Subaru Impreza ofurbíllinn minn gæti ekki keyrt yfir. Land Rover bílarnir hjá Bogga og Eyþór voru sífellt að ofhitna þar sem við höfðum meðvind sem kældi þá ekkert og átökin á veginum voru mikil.
Boggi hrapaði fram af klett
Mér var alveg sama
Bílavesen
Mongarnir að skoða ánna
Þar sem bílarnir voru vel hlaðnir af vítamín vatni, hafrakökum og auka farangri þá var meira en að segja það að komast yfir og við enduðum á því að skilja bílinn sem Eyþór var á eftir öðru megin við djúpa og grýtta á.
Eyþór fékk alveg fáránlega gott sæti í bílnum okkar
Eftir ánna þá byrjaði snjórinn að sýna sig. Þar sem bíllinn hans Bogga var á lélegum sumardekkjum vorum við Eyþór að miklu leyti labbandi með bílnum til að létta hann. Þetta tók frekar langan tíma þar sem við þurftum að gera margar tilraunir á nokkrar brekkur og vega og meta hvort bíllinn myndi sökkva í djúpnum snjónum eða hvort við kæmumst tilbaka ef við færum niður brattar ísbrekkur.
Hérna má sjá helling af eldfjallaösku sem myndar mjög flotta pýramída þegar ísinn bráðnar
Útihús
Fjallið sem við keyrðum upp á
Hrikalegt útsýni yfir jökulinn og hálendið
Jeppateymið
Að endingu komumst við upp á fjallið þar sem stoppistöðin okkar var, en vegna tafanna þá misstum við af öllum hlaupurunum, sem voru eflaust 20-30 kvikindi, sem sumir vissu af þessari hressingu og voru búnir að gera ráð fyrir henni. Svekkjandi fyrir þau. Við fengum alveg svona 5 kökur á mann.
Þessi gella býr ein í skálanum uppi á fjallinu yfir sumarið. Vonandi er hún með Angry Birds á símanum.
Egill og vinur hans voru fyrstu göngugarparnir sem komu að jeppanum
Síðan ákvað Boggi að taka smá grín
Göngufólk í fjarska á leiðinni að jeppanum
Ég ákvað að skella mér upp á fjallstind sem var skammt frá
There ain't no party like a jeep party
- Snoop Doog & 2pac
Rúrí og Lilja eru geðveikt fljótar að labba
Bjöggi og fleiri góðir að hvíla lúna fætur í skjóli frá jeppanum
Þessi gæji sleit sólann af skónum sínum í labbinu og fékk lánað nýtt par frá Eyþóri
Krummi var alveg virkilega ánægður að sjá að það væru nettir gaurar á fjallinu (ég) en ekki bara leiðindagaurar eins og Boggi og Eyþór
Boggi náði að plata nokkra stráka sem hann taldi geta skemmt hözzlið fyrir okkur. Við sáum þá allavega ekki aftur á tjaldsvæðinu.
Pétur, gamli nágranni og vinur úr Árbænum, ferskari en salatið á Subway
Hafrakaka er uppáhaldið hans Gísla
Eftir að hafa verið í 4 klukkutíma að gefa drykki og kökur þá fór okkur að langa að koma okkur heim. Við fengum fregnir um það að "mjög ljóshærð stelpa" væri vel á eftir öllum öðrum. Við biðum því í 25 mínútur án fregna þar til þrjár dömur mættu á svæðið. Þær voru ekki á því að labba skrefi lengra. Sem þýddi að ég, Boggi, Eyþór, þrjár stelpur, afgangurinn af drykkjunum og allt ruslið þurfti að komast fyrir í bílnum.
Ég hef bara eina minningu af jeppaferð. Þá fór ég með pabba, mömmu, Díönu og Írisi á meðan hún var enn í vöggunni upp á jökul á jeppa sem við áttum þá. Við gerðum nesti sem við borðuðum á jöklinum og í kjölfarið festum við löng reipi við jeppann og pabbi brunaði yfir jökulinn með mig og Díönu á skíðum í eftirdragi. Góð minning sem ég held nærri mér og mun ekki gleyma. En þessi ferð um helgina var með mun hærra jeppa-erfiðleikastig. Það fór alveg smá um mann þegar maður horfði fram af fjallsbrúninni sem við ætluðum að keyra niður á leiðinni tilbaka.
Þarna keyrðum við niður, myndin nær ekki aðstæðunum nógu vel
Á heimferðinni þurftum við að afferma allan bílinn þrisvar til þess að komast upp ísbrekkurnar. Ferðin heim tók þrjá og hálfan klukkutíma en hún var mjög hress þar sem stelpurnar voru á alls oddi og ég og Boggi vorum duglegir að skíta yfir hvorn annan, en þó sérstaklega hann Eyþór. Það þægilega við Eyþór er að hann svarar svo lítið fyrir sig. Stelpurnar komu aftur á tjaldsvæðið hugsandi það að hinn rólegi Eyþór væri í raun mesti skíthællinn af okkur þremur, sem er að sjálfsögðu rétt ályktun.
Eitt sem Þórsmórk má eiga skuldlaust. Hún er gullfalleg. Það er virkilega margt sem maður getur séð út úr klettunum og ég trúi vel að fólk í gamla daga hélt því fram að tröll yrðu að stein ef sólarljósið náði þeim. Hérna eru nokkrar myndir.
Be there of be square
Beinagrindargaur með hanakamb
Mr. Burns úr Simpson
Illgjarn andi sem var steyptur í stein þegar hann ætlaði í Gunnar á Hlíðarenda
Facebook prófíllinn
Ekkert að því að taka svoleiðis myndir líka
Þegar við komum á tjaldsvæðið hitti ég 2 gaura sem ég kannaðist ekki við. Þeir voru semsagt skildir eftir. Þeir voru að labba upp hörðustu brekkuna í göngunni, sem var nokkurnveginn 200-300 metra ísbrekka með gríðarlegum halla, þegar þeir sáu jeppann keyra í burtu. Þeir horfðu á jeppann keyra í burtu, með enga ósk heitari en að fá hafraköku og orkudrykk. Sem skaðabætur gaf ég þeim hafrakökur og vítamínvatn. Með grillmatinn í höndunum er ég ekki viss um að þeir hafi verið jafn ánægðir og fólkið sem fékk það sama uppi á fjallinu. Þeir voru samt nettir.
Við Boggi og Eyþór grilluðum lambalæri sem Boggi sá um og síðan var það bara fyllerí með trúbador sem reif stemninguna upp.
[Insert memories here]
Daginn eftir vaknaði maður klukkan 11, ekkert sérstaklega ferskur. Það fyrsta sem ég sá var Boggi. Það leit því út fyrir að dagurinn yrði helvíti á jörð.
Að þykjast vera sprækur
Strákarnir að rökræða hvort Honey Nut Cheerios eða venjulegt Cheerios sé betra
Við fórum í það að pakka saman, hlaða bílana og kveðja fólkið. Síðan var rúllað heim á leið. Á leiðinni út Þórsmörk vorum við með talstöðvar á milli bílsins okkar og bílsins hans Eyþórs þar sem Sveinbjörn og Elfa voru með í för. Við Boggi, einstaklega fyndnir menn, létum karlrembu og rasistabrandarana að sjálsögðu flæða:
Hvað sagði feita stelpan við hina feitu stelpuna?
- Hverjum er ekki sama?
97% svertingja hafa stundað kynlíf í sturtu. Hin 3% hafa aldrei farið í fangelsi.
Hver er munurinn á Bogga og fávita?
- Boggi er líka fífl
Fleiri brandara ætla ég ekki að segja því þeir voru grófir. En það gildir auðvitað með þessa brandara eins og aðra að þetta eru brandarar, ekki eitthvað með meiningu á bakvið sig.
Svo fórum við bara heim.
Ég vil þakka fólkinu fyrir hrikalega góða ferð og þá kannski sérstaklega Eyþóri, Sveinbirni og síðast en ekki síst Bogga. Er virkilega ánægður með Bogga að hafa dregið mig með. Skemmti mér hrikalega vel og það var gaman að eyða helginni með helvítinu.
Svona í lokin þá vil ég benda fólki á 11 mynda albúm sem ég tileinka Bogga frá ferðinni.Myndaalbúmið má sjá hér.
Svo eru fleiri hlutir á döfinni. Stay tuned.
later
