Árekstur

Var á leiðinni heim úr vinnunni á fimmtudaginn. Ég hafði farið af Lynghálsinum niður á Kirkjusand á fundi og til að fylgja eftir notkun kerfis sem ég hannaði ásamt öðrum. Á leiðinni niðureftir mældi ég kílómetrafjöldann á Miklubrautarleiðinni. Ég ætlaði að athuga hina leiðina núna. Ég keyrði austur á Sæbrautinni og við ljósin á Shell stöðvuðu bílarnir á undan mér á grænu ljósi. Ég var ekki að fylgjast með á því augnabliki sem þeir stoppuðu og þegar ég leit upp var óhemju stutt í næsta bíl. Of stutt.

Búmm

Allt sem var laust í bílnum tók sér stöðu í framrúðunni. Hausinn á mér reyndi að komast þangað en beltið bannaði honum það. Sólgleraugun skiluðu sér samt á áfangastað. Hurðin vildi ekki opnast almennilega og það var ekkert rafmagn á bílnum. Sóun að tapa "Rólegt Rokk" geisladisknum mínum. Hann er solid. Get alltaf skrifað nýjan.

Einkennilegt að í þessa einu sekúndu sem ég var að negla á bremsuna, vitandi að ég væri að fara að lenda aftan á jeppanum þá sá ég fyrir mér bílaviðgerð og tryggingarfélag. Í gegnum huga minn þaut orðið "VEEEEEEEESEEEEEEN" ótrúlega hægt.

Jæja, illu er best af lokið. Ég lendi á jeppanum harkalega. Ég er nokkuð góður fyrir utan smá dofa í brjóstkassanum og hausnum auk þess að hálsinn er stífur. Ég hefði kannski átt að taka háls í ræktinni daginn áður. Þetta var einhvernveginn of lítilvægt atriði til þess að hugsa of mikið um það. Nóg annað til að hugsa um í lífinu. Nóg af alvöru vandamálum. Bíll er bíll og ég er ennþá sprelllifandi. Ég stíg út úr bílnum og spjalla við kallinn í hinum bílnum. Það er allt í lagi með hann sem betur fer. Það væri leiðinlegt að slasa einhvern annan útaf sínu eigin einbeitingarleysi. Hlutirnir gerast hratt í umferðinni. Það verður vesen fyrir hann að fá sanngjarna meðferð hjá tryggingarfélögum með þennan gamla jeppa. Ég hringi eitt símtal, sest inn í bíl og byrja að fylla út skýrslu. Hún er síðan óþörf þar sem Árekstur.is er á leiðinni. Þvílík snilldarhugmynd að fyrirtæki.

Ég lít vestur í átt að Laugarásbíó. Þvílík umferðarteppa. Það er ekki hægt að segja að maður láti lítið fara fyrir sér. Bíll við bíl eins langt og augað eygir. Ég forðast að horfa í augu ökumanna sem eru misánægðir með þróun mála. Bíllinn minn er í rúst. Ég mun sakna hans. Þetta var góður bíll. Þægilegur í akstri og lúmskt kraftmikill. Ætli ég mæli ekki Sæbrautarleiðina bara seinna.

Núna er ég með höfuðverk sem stigmagnast. Ég er sitjandi við tölvuskjáinn tveimur dögum eftir áreksturinn. Ég hugsa "Afhverju sprakk ekki loftpúðinn? Voru Japanirnir í Mitsubishi eitthvað að spara?"

Kannski hefði það ekki verið betra að fá hann framan í sig. Þetta er líklega í fyrsta og eina skipti sem ég hugsa þetta, en ég hálfvona að ég sé að fá flensu.

Mun ég fá mér fimmta Mitsubishi-inn eða er tímabært að skoða fleiri valmöguleika? Þetta mun allt skýrast betur á næstu vikunni geri ég ráð fyrir. Ég ætla að leggjast upp í rúm með góða bók og sjá hvort höfuðverkurinn hverfi ekki. Það er eins gott að ég vakni á morgun.

Hvíl í friði MI 050.

later